بندر خرمشهر در آخرین نقطه سرحد غربی کرانه خوزستان و بارانداز، یا به اصطلاح پیشین، بارگاه و اسکله های آن در کرانه اروندرود واقع است که مرز بالای فیلیه، ایران را از عراق جدا می سازد. حدود این مرز و تعیین سرحد، از آثار دوران قاجاریه است، ولی در سال 1354 ه.ش (1975 م) با سازش دو طرف، دگرگونی هایی در حدود مرز ایران و عراق صورت گرفت.
در سال 1318 ه.ش اولین اسکله تجاری بزرگ خرمشهر برای پهلو گرفتن یک فروند کشتی اقیانوس پیما مورد بهره برداری قرار گرفت. در جنگ جهانی دوم، بندر خرمشهر در پیروزی متفقین نقش بزرگی داشت، زیرا 6 اسکله دیگر ساخته شده بود. پس از جنگ جهانی دوم، اسکله بتنی دیگری به درازای 360 و پهنای 8/32 متر بنا شد. ساختمان بندر در سال 1334 ه.ش آغاز و در سال 1337 ه.ش در طرح آن تجدید نظر شد و در سال 1340 ه.ش اعتبار طرح افزایش یافت. با طرحهای توسعه این بندر، طول اسکله از 1000 متر به 1350 متر و شمار ایستگاههای پهلو گیری به 19 اسکله افزایش یافت.
در 23 آبان 1371 ه.ش به دنبال راه اندازی و آغاز کار اسکله 4 پست بندر خرمشهر پس از 12 سال، نخستین شناورهای باری با ظرفیت بالای 85 تن کالا، طی مراسمی در این اسکله به مقصد کویت بارگیری شد. دریکم دی 1371 ه.ش اولین کشتی تجاری از امارات متحده عربی با داشتن 160 تن کالا، وارد آبهای بندر خرمشهر شد و در این بندر پهلو گرفت.
در حال حاضر این بندر دارای یک اسکله سراسری عمومی بطول 1360 متر و به عرض 5/32 متر می باشد که آماده برای پهلو گرفتن 9 کشتی اقیانوس پیما در آن واحد است. ظرفیت بندر خرمشهر برای تخلیه کلای عمومی حداقل 4000 و حداکثر 6000 تن در روز می باشد.